چشم می دوختم از وی که نبینمش دگر

که من از حسرت نادیدن خویشم بیمار

خال بر چهره او در خم گیسو گفتی

نقب بر گنج زند در شب دزدی عیار

بی خبر در رخش از دیده دویدی دیدار

مه نگویمش که مه را نبود نطق بشر

گل نخوانمش که گل را نبود صوت هزار