بی خبر در رخش از دیده دویدی دیدار

خال بر چهره او در خم گیسو گفتی

نقب بر گنج زند در شب دزدی عیار

چشم می دوختم از وی که نبینمش دگر

مه نگویمش که مه را نبود نطق بشر

گل نخوانمش که گل را نبود صوت هزار

مرغکی عاشق آبست که بوتیمارش