مه نگویمش که مه را نبود نطق بشر

نقب بر گنج زند در شب دزدی عیار

چشم می دوختم از وی که نبینمش دگر

بی خبر در رخش از دیده دویدی دیدار

گل نخوانمش که گل را نبود صوت هزار

مرغکی عاشق آبست که بوتیمارش

نام از آنست که پیوسته بود با تیمار