که من از حسرت نادیدن خویشم بیمار

لب او مرکز خوبی به دو خط چنبر حسن

گرد آن چنبر زلفین سیه چون پرگار

چشم عاشق کشش از دور به ایمابی گفت

خال بر چهره او در خم گیسو گفتی

نقب بر گنج زند در شب دزدی عیار

چشم می دوختم از وی که نبینمش دگر