من هم از مر رخش اکم جرستم شب و روز

نام از آنست که پیوسته بود با تیمار

بر لب نهر نشیند نخورد آب از آن

که اگر آب خورم کم شود آب از انهار

همچنان کاب روان را نخورد بوتیمار

نور و ظلمات من او بود بهرحال که بود

کز رخش چشم روشن شد و از زلفش تار