طره یی داشت چو شب های زمستان تاریک

همچنان کاب روان را نخورد بوتیمار

نور و ظلمات من او بود بهرحال که بود

کز رخش چشم روشن شد و از زلفش تار

وندران طره رخی تازه تر از روز بهار

زلف و رخساره او بود چو باغی که در او

یک طرف سنبل تر روید و یک سو گلنار