یک طرف سنبل تر روید و یک سو گلنار

طره یی داشت چو شب های زمستان تاریک

وندران طره رخی تازه تر از روز بهار

زلف و رخساره او بود چو باغی که در او

من به دو یار چو بلبل که بود عاشق گل

او به من رام چو گلبن که بود همدم خار

گاه می گفتمش ای ترک بیا بوسه بده