باد چون طره او شد به چمن غالیه بار

هر شب از هجر سخن گفت و نمی دانستم

کز چه رو می کند آن حرف دمادم تکرار

تا بهار آمد و گل رست و جهان گشت جوان

رفت و با لاله رخان دامن صحرا بگرفت

با می و چنگ و نی و بربط و رود و دف و تار

سبزه از شرم خطش خواست رود زیر زمین