گلبن از رشک رخش خواست فرو ریزد بار

رفت و با لاله رخان دامن صحرا بگرفت

با می و چنگ و نی و بربط و رود و دف و تار

سبزه از شرم خطش خواست رود زیر زمین

وز خیالی که به دامانش درآویزد سرو

خواست کر شوق همی پنجه برآرد چو چنار

تا قضا را شبی آمد بر من با دل تنگ