خواست کر شوق همی پنجه برآرد چو چنار

سبزه از شرم خطش خواست رود زیر زمین

گلبن از رشک رخش خواست فرو ریزد بار

وز خیالی که به دامانش درآویزد سرو

تا قضا را شبی آمد بر من با دل تنگ

گفتم ای مه ز چه از صحبت من داری عار

گفت تا بود خزان برگ و نوا بود ترا