وز خیالی که به دامانش درآویزد سرو

با می و چنگ و نی و بربط و رود و دف و تار

سبزه از شرم خطش خواست رود زیر زمین

گلبن از رشک رخش خواست فرو ریزد بار

خواست کر شوق همی پنجه برآرد چو چنار

تا قضا را شبی آمد بر من با دل تنگ

گفتم ای مه ز چه از صحبت من داری عار