به عبث نیست که در دیگ سیه زآتش سرخ

کند از صحبت وی تنگدلی ها اظهار

باز بعد از دو سه روزی که به گلزار شکفت

بهر یک مشت زر از باغ رود در بازار

به مکافات بجوشاندش آخر عطار

تو کنون آن گل سرخی و من آن دهقانم

که ز بدعهدی خود رنج مراکردی خوار