چهره من زر شمر و اشک مرا سیم انگار

مالک سیم نیی یاوه چه می بازی عشق

مفتی شهر نیی خیره چه بندی دستار

گفتمش گر نبود سیم و زرم عیب مکن

گفت بس عاشق مفلس که همین عذر آورد

که به جز طعنه و تسخر نشنید از دلدار

گفتم اکنون چکنم چاره این کار بگو