بر سر و گردن من زهره و مه کرد نثار

گفتم از رحمت او نیز بگویم سخنی

زهر را چاره بفازهرکنم باک مدار

سخن رحمت او را چو شنید از سر شوق

قدرش ار بود مجسم ز بلندی گه سیر

خم شدی گر ز بر عرش فتادیش گذار

ای بداندیش ترا جای از آن سوی عدم