خم شدی گر ز بر عرش فتادیش گذار

سخن رحمت او را چو شنید از سر شوق

بر سر و گردن من زهره و مه کرد نثار

قدرش ار بود مجسم ز بلندی گه سیر

ای بداندیش ترا جای از آن سوی عدم

ای نکوخواه ترا وصف از آن روی شمار

چون ز اوصاف تو قاصر بود اندیشه من