ای بداندیش ترا جای از آن سوی عدم

بر سر و گردن من زهره و مه کرد نثار

قدرش ار بود مجسم ز بلندی گه سیر

خم شدی گر ز بر عرش فتادیش گذار

ای نکوخواه ترا وصف از آن روی شمار

چون ز اوصاف تو قاصر بود اندیشه من

پس هر مدح تو صد بار کنم استغفار