چون چشمه خورشید سرینش به سپیدی

ز اعضای بشر راه به اعضای بشر بر

از ساق سپیدش چو فسراتر نگریستم

یک باره سرین بود همه تا به کمر بر

بس ناچخ الماس که می زد به بصر بر

لغزنده بر او مردمک چشم ز صافی

چون گوی که لغزد بهکی صاف حجر بر