او خیره و ما خیره در آن خیره نگر بر

کف بر دهن آورد چو مصروع و فتاده

بادیش برآن گنده سر از عجب و بطر بر

چون خیره نگرکافر یک چشم گه خشم

کان شوخ به خشم آمد وقت ای ز وجودت

در خشم جهانی ز قضا و ز قدر بر

ابلیس ز تلبیس تو بی کفش گریزد