دو بدره از من و یک بوسه زو به رشوه بگیر

تویی که تعبیه گشتست در محاسن تو

قضای حاجت یک شهر از قلیل و کثیر

مرا و یار مرا وارهان ازین غوغا

به جیب فکرت سر برد و از نشاط نمود

تبسمی نه چنان کاین و آن شوند خبیر

پس از زمانی فرمود با قراء بت تام