تو آب نوش که بیهوده می زنند صفیر

خمیر مایه گر اینست بدسگال ترا

بگو که نان نتوان پخت از این خمیر فطیر

چه غم خوری ز سخنهای تلخ باده بخور

تو راه راست رو و ازکژی عدو مهراس

بهل که گندم و جو را عیان شود تسعیر

تو هرچه کاشته یی در جهان همان دروی