بهل که گندم و جو را عیان شود تسعیر

چه غم خوری ز سخنهای تلخ باده بخور

تو آب نوش که بیهوده می زنند صفیر

تو راه راست رو و ازکژی عدو مهراس

تو هرچه کاشته یی در جهان همان دروی

گمان مبر که کند حکم نیک و بد تغییر

یکی به کوه سخ ران که گرچه هست جماد