تو راه راست رو و ازکژی عدو مهراس

بگو که نان نتوان پخت از این خمیر فطیر

چه غم خوری ز سخنهای تلخ باده بخور

تو آب نوش که بیهوده می زنند صفیر

بهل که گندم و جو را عیان شود تسعیر

تو هرچه کاشته یی در جهان همان دروی

گمان مبر که کند حکم نیک و بد تغییر