به خلق هرچه تو دادی خدا هما ن دهدت

به کردگار رها کن که ناقدی است بصیر

چو کردگار تواند هر آنچه داند کرد

رضا به داده او ده که عالم است و قدیر

و لیک مصلحتی را همی کند تاخیر

اگر مقدمه کار کاسد است مرنج

نه خون حیضست اول که گردد آخر شیر