بدان مثابه که رفع صدع از گشنیز

هر آنکه رخت به رضوان کشد ز درگه تو

چنان بودکه به بتخانه رو نهد ز حجیز

ز خنجر تو شود فتنه از جهان زایل

به غیر سبزه ی تیغت که سرخ روست ز خون

کسی ندیده شقایق برآید از شملیز

دلت به گاه کرامت محیط لولوزای