هردم از خودسری و خودرایی

شادمانست و نیست آزارش

همه را دل به عشرت آرد میل

جز دل من که غم بود یارش

پا به دامی بود گرفتارش

گه به یاد بتی سش سیما

دیده گریان بود شمن وارش