پا به دامی بود گرفتارش

همه را دل به عشرت آرد میل

جز دل من که غم بود یارش

هردم از خودسری و خودرایی

گه به یاد بتی سش سیما

دیده گریان بود شمن وارش

گه به فکر مهی سهیل جبین