گه به یاد بتی سش سیما

جز دل من که غم بود یارش

هردم از خودسری و خودرایی

پا به دامی بود گرفتارش

دیده گریان بود شمن وارش

گه به فکر مهی سهیل جبین

گشته بر رخ سرشک سیارش