که یارب غیر خون دل مبادا نزل بر خوانش

نگاری چون مرا دارد همی چون مهر و مه عریان

که چون من مهر و مه باد از لباس نور عریانش

همی هر دم ز خون دل مرا نزلی نهد بر خوان

چو بشنفتم برآشفتم به مژگان بس گهر سفتم

سپس رفتم فرو رفتم غبار محنت از جانش

به پاسخ گفتمش ای ترک ترک شکوه گوایرا