به پاسخ گفتمش ای ترک ترک شکوه گوایرا

که یارب غیر خون دل مبادا نزل بر خوانش

چو بشنفتم برآشفتم به مژگان بس گهر سفتم

سپس رفتم فرو رفتم غبار محنت از جانش

فلک یک ذره بر ذرات عالم نیست سلطانش

فلک آسیمه تر از ماست در محروسه هستی

ازان هر شام بینی با هزاران چشم حیرانش