فلک آسیمه تر از ماست در محروسه هستی

سپس رفتم فرو رفتم غبار محنت از جانش

به پاسخ گفتمش ای ترک ترک شکوه گوایرا

فلک یک ذره بر ذرات عالم نیست سلطانش

ازان هر شام بینی با هزاران چشم حیرانش

جهان را قبض و بسط اندر کف انسان که ایزد را

ز موجودی نیابی جلوه گر زآنسان کز انسانش