فلک یک ذره بر ذرات عالم نیست سلطانش

چو بشنفتم برآشفتم به مژگان بس گهر سفتم

سپس رفتم فرو رفتم غبار محنت از جانش

به پاسخ گفتمش ای ترک ترک شکوه گوایرا

فلک آسیمه تر از ماست در محروسه هستی

ازان هر شام بینی با هزاران چشم حیرانش

جهان را قبض و بسط اندر کف انسان که ایزد را