چو بشنفتم برآشفتم به مژگان بس گهر سفتم

که چون من مهر و مه باد از لباس نور عریانش

همی هر دم ز خون دل مرا نزلی نهد بر خوان

که یارب غیر خون دل مبادا نزل بر خوانش

سپس رفتم فرو رفتم غبار محنت از جانش

به پاسخ گفتمش ای ترک ترک شکوه گوایرا

فلک یک ذره بر ذرات عالم نیست سلطانش