ثنای اوست عروسی که دهر کابینش

ترشحی بود از جود بحر عمانش

کمین سلاله بی از لطف هشت فردوسش

کهین شراره یی از قهر هفت نیرانش

سرای اوست بهشتی که چرخ رضوانش

ذلیل تر بود از خاک جسم بدخواهش

عزیزتر بود از چشم خاک ایوانش