عزیزتر بود از چشم خاک ایوانش

ثنای اوست عروسی که دهر کابینش

سرای اوست بهشتی که چرخ رضوانش

ذلیل تر بود از خاک جسم بدخواهش

غساله یی بود از نطق جوی تسنیمش

سلاله یی بود از خلق باغ رضوانش

نهان به صدر اکابر چو قلب اوصافش