نهان به صدر اکابر چو قلب اوصافش

عزیزتر بود از چشم خاک ایوانش

غساله یی بود از نطق جوی تسنیمش

سلاله یی بود از خلق باغ رضوانش

روان به جسم ممالک چو روح فرمانش

از آن شهاب منورکه شمع خرگاهش

از آن سپهر مدورکه گوی میدانش