روان به مهر تو هست از ازل گروگانش

به ملک پارس ننازدکه کمتر از شبریست

به چشم ساحت ایران و ملک تورانش

بزرگوارا امیرا تویی که قاآنی

چنانش بوی می مهرت از دهان آید

که می نیارد کردن ز خلق پنهانش

اگر به تارک او صد هزار پتک زنند