که می نیارد کردن ز خلق پنهانش

بزرگوارا امیرا تویی که قاآنی

روان به مهر تو هست از ازل گروگانش

چنانش بوی می مهرت از دهان آید

اگر به تارک او صد هزار پتک زنند

به یمن مهر تو سخست تن چو سندانش

نه با ولای تو بیم از هزار شمشیرش