نه با ولای تو بیم از هزار شمشیرش

که می نیارد کردن ز خلق پنهانش

اگر به تارک او صد هزار پتک زنند

به یمن مهر تو سخست تن چو سندانش

نه با رضای تو باک از هزار پیکانش

نه از تو فکر گسستن به هیچ نیرنگش

نه از تو رای بریدن به هیج دستانش