اگر به تارک او صد هزار پتک زنند

روان به مهر تو هست از ازل گروگانش

چنانش بوی می مهرت از دهان آید

که می نیارد کردن ز خلق پنهانش

به یمن مهر تو سخست تن چو سندانش

نه با ولای تو بیم از هزار شمشیرش

نه با رضای تو باک از هزار پیکانش