نه گوهرست و نه درهم که تا ز فرط کرم

بدین صفا و عقیدت که نیست پایانش

نه آفتاب که خوانی به سخره هم چشمش

نه روزگار که دانی به طعنه همسانش

کند عطای تو با خاک راه یکسانش

به یک اشاره توان برگزید ز امثالش

به یک نظاره توان برکشید ز اقرانش