نه روزگار که دانی به طعنه همسانش

بدی ت خلوص و ارادت که نیست مانندش

بدین صفا و عقیدت که نیست پایانش

نه آفتاب که خوانی به سخره هم چشمش

نه گوهرست و نه درهم که تا ز فرط کرم

کند عطای تو با خاک راه یکسانش

به یک اشاره توان برگزید ز امثالش