گهر ریزد پیاپی بار بار از کام نوشینش

مرا با آنچنان قد باغ نفریبد به شمشادش

مرا با آنچان خد چرخ نشکیبد به پروینش

شکر خیزد دمادم تنگ تنگ از لعل جانبخشش

تو گوی نعت دستور جهان دادند تعلیمش

تو گویی مدح سالار جهان کردند تلقینش

نتاج مجد و تاج نجد ابوالقاسم که از تابش