به ابر اندر نهفت آن را فلک از چشم بدبیش

قمر بدگوهری رخثباکه گردون بود عمانثن

سمن بدعنبری بویا که هامون بود نسرینش

به کام اندر کشید این را زمین از بیم بدگویش

مرآن کانون که مهرافروخت درمرداد و شهریور

عیان در آسمان دود از چه در آبان و تشرینش

مر آن دراعه سندس که بیضا دوخت در جوزا