نماید خشک چوبی در نظر بهرام چوبینش

گرفتم خصم رویین تن سرودم حصن رویین دز

زبون دیوانه یی آنش نگون ویرانه یی اینش

یکی شیرست آتش خوی و آهن دل که در هیجا

چو گاه کینه لشکر بر سما شور هیاهویش

چو وقت وقعه موکب بر سها بانگ هیاهینش

کم از برفینه پیلی صدهزاران ریو و رهامش