شکر تب خیز و دانا ناگزیر از طعم شیرینش

یکی در چند شعر ایطا نه ایطایی چنان روشن

که باشد بیمی از غماز و باکی از سخن چینش

نپنداری ندانستم بدانستم نتانستم

وگر برخی قوافیش خشن نشگف کز فاقه

پلاسین پو شد آنکو نیست سنجان و پرندینش

قوافی نیست کژدم تا دو خشت تر نهم برهم