سواد دیده ی حق بین او بود مفلوع

بود به دهر ز هر عصر عصر او ممتاز

چغان که عید ز ایام و جمعه از اسبوع

اگر چه از سخط روزگار دون پرور

ولی هنوز ز بیم زبان خنجر او

به وقت وقعه رود رود خون ز چشم دروع

بصیرتیست مر او را به چشم سر که بر او