که مال درکف فیاض و زر به چشم قنوع

تو دانی اینکه بزرگان این دیار از شعر

چنان رمند که زاهد ز فعل نامشروع

به خاکپای عزیزت هنر چنان خوار است

مرا ز شعر همان منفعت که دهقان را

به خشک سال ز کشت زمین نامزروع

عجب تر آنکه کسی جز تونی که بشناسد