زمین شدی متزلزل بسان توده زیبق

سپهر را بشکافد ز هم تجلی نورت

چنان که صخره صما شود ز صاعقه منشق

چه قبه یی توکه گر رفع پایه تو نبودی

چه بقعه ای تو که نبود بهای یک کف خاکت

هزار تخت مرصع هزار تاج مغرق

چه سده ای تو که در ساحت تو هست هماره