سپهر را بشکافد ز هم تجلی نورت

هزار صاحب و صابی هزار صابر و عمعق

چو بر فرود سپهر برین که پرده نیلی

به دامن تو نمودار هفت طارم ازرق

چنان که صخره صما شود ز صاعقه منشق

چه قبه یی توکه گر رفع پایه تو نبودی

زمین شدی متزلزل بسان توده زیبق