زود برجستم و یک شیشه میش آوردم

نه چو او در همه ترکستان کس دیده و شاق

الغرض آمد و بنشست و ز مخموری شب

کرد خمیازه و هی اشک فشاند از آماق

که گوارنده تر از شهد روان بد به مذاق

شیشه می را شریان بگشادم ز گلو

بهر آن را که ز بسیاری خون داشت خناق